از مجموعه کتاب‌های «مهندس من…»

پشت درهای بسته

مستندی از امیر احمدی
مؤسس امیرسرویس

«مهندس من…»

هنوز هم بعد از نزدیک به سه دهه، هر بار این دو کلمه را می‌شنوم، ذهنم بی‌اختیار به زمستان اواخر دهه هفتاد برمی‌گردد؛ به خیابان تختی رشت، روبه‌روی مبل سعید.

آنجا ساختمانی قرار داشت که برای بسیاری فقط یک نمایندگی تعمیرات بود، اما برای من رؤیایی بود که هر روز به آن خیره می‌شدم.

تابلوی بزرگی با زمینه سفید و نوشته‌های آبی‌رنگ، بالای ساختمان خودنمایی می‌کرد:

ناسیونال پاناسونیک

کوفرد سرویس

عاملیت مجاز رشت

دیوارهای کرم‌رنگ، کرکره‌های فلزی قهوه‌ای تیره و درِ شیشه‌ای بزرگ ساختمان، برای من فقط یک تصویر نبود؛ نماد آینده‌ای بود که آرزو داشتم روزی بخشی از آن باشم.

آن ساختمان نزدیک به سی سال سابقه داشت؛ یعنی سال‌ها پیش از آنکه من متولد شوم، چراغش روشن بود و تعمیرکارانش در همان محل، محصولات ناسیونال پاناسونیک را تعمیر می‌کردند.

برای من، آنجا فقط یک محل کار نبود؛ دانشگاهی بود که آرزو داشتم روزی دانشجویش شوم.

آن روزها حدود بیست سال داشتم.

تازه ازدواج کرده بودم، زندگی مستقلم را آغاز کرده بودم و هم‌زمان در رشته الکترونیک تحصیل می‌کردم.

درآمد چندانی نداشتم؛ برای همین، بسیاری از روزها مسیر حدود شش کیلومتری خانه تا شرکت را پیاده و از میان کوچه‌پس‌کوچه‌های رشت طی می‌کردم.

نه برای ورزش…

بلکه فقط برای اینکه کرایه رفت‌وآمد را ذخیره کنم.

نمی‌خواستم برای یاد گرفتن، زیر بار فشار مالی بروم.

همیشه یک سررسید همراهم بود.

هر نکته‌ای را که یاد می‌گرفتم، همان لحظه یادداشت می‌کردم؛ شماره قطعات، مدارها، اشتباهات، حرف‌های استادها و حتی احساساتم.

امروز، بعد از نزدیک به سه دهه، هنوز آن سررسیدها را نگه داشته‌ام.

آن‌ها فقط دفترچه یادداشت نیستند؛ بخشی از تاریخ زندگی من هستند.

همه چیز از یک معرفی آغاز شد

چند هفته قبل، مردی به نام استاد خانجانی یک تلویزیون رنگی ۱۴ اینچی ناسیونال پاناسونیک مدل TC-14B3RC را برای تعمیر نزد من آورد.

پیش از آن نیز یک رادیوکاست او را با قطعه‌سازی تعمیر کرده بودم؛ کاری که کمتر کسی حاضر به انجامش می‌شد.

«اگر واقعاً می‌خواهی این دستگاه‌ها را یاد بگیری،
دوستی در شرکت ناسیونال دارم…
معرفیت می‌کنم.»

شاید خودش هم نمی‌دانست همان جمله، مسیر زندگی مرا برای همیشه تغییر خواهد داد…